.

 

 

Horus is op 4 oktober 2009 in Nederland aangekomen. En wat een wereldse dierendag is dat voor hem geworden.

Samen met Lisa en Natasja van de stichting ProZ.U.S. is hij overgevlogen vanuit Spanje naar Nederland.

Horus is inmiddels geadopteerd!!!!!!!!

En Horus bleef maar in Spanje zitten..... andere Galgo-maatjes kwamen en gingen in het opvangcentrum, maar de lieve Horus bleef elke keer weer achter. Dat komt omdat hij van nature zo bescheiden is. Horus blijft altijd een stukje achter de andere honden staan die uitbundig zichzelf presenteren. Tja..... dat is op een plek waar je moet vechten voor aandacht en om gezien te worden niet echt handig geweest van Horus. In totaal heeft deze lieve, zachtaardige knul ruim 9 maanden in het opvangcentrum gezeten. Let wel, dit is een plek geweest waar geen enkel kleedje op de stenen grond ligt.... Waar de honden hun hok niet uitkomen, waar de ontlasting een lange tijd in de kennel blijft liggen. Niet elke dag aandacht, bij lange na niet. Lange tijden waarin geen handen over het lichaam van Horus zijn gegaan, liefkozend en geruststellend. Daarom is het ook niet vreemd dat die lieve knul nu bij een aanraking, bij en zachte streling denkt “wat is dat....?”

Alleen maar harde stenen om op te liggen en narigheid! Horus is vóór deze tijd uit een dodingsplek in Zuid Spanje gehaald. Kortom, de ellende voor Horus is nu ten einde! We gaan het niet meer hebben over de ellendige tijd voor deze knul. We gaan het hebben over het nu en de jaren die komen gaan.

Horus in Spanje Horus in SpanjeAankomstAankomstAankomst

04-10-2009 3:50uur

Het is midden in de nacht en omdat ik nog klaarwakker ben, zit ik nog eventjes achter de pc te genieten van Horus.

Inderdaad te genieten, want zo schuchter en teruggetrokken als hij was op het vliegveld, zo onderzoekend is hij nu. Het hele huis is al verkend, het overvloedige voedsel ligt her en der verspreid over de vloer, omdat meneer loopt te scheppen met z’n neus. OW, heb je dat kleedje voor mij neergelegd? Dan zal ik daar maar eens gebruik van maken. En met een diepe zucht vlijt Horus zich neer naast de eettafel. 

Alleen dat rare geval op die twee poten, da's nog wel een beetje eng. Die kijkt en af en toe komt daar geluid uit. Dan schrikt Horus een beetje en draait zich om en loopt weg. Maar van hard weglopen is geen sprake, nee het is eerder een beetje omkijken en wegstappen. 

De dames, die toch wel van erg goeden huize komen, hebben zich ten opzichte van deze vreemdeling wel gedragen. Oké, Gaia heeft zichzelf eerst in de aanbieding gegooid, maar goed toen dat niet hielp, een grauwtje gegeven, maar ook daar was deze Heer van Stand niet erg gevoelig voor. Belleke dacht eigenlijk alleen maar, fijn dat 't vrouwtje weer thuis is." en vlijde zich tevreden op het bed.

Zo verglijden de eerste uren van Horus in Nederland. 

Zo’n twee uur later ga ik naar bed, de dames liggen er al uitgebreid in en heffen hun slaperige koppies.  “Ha vrouwtje, eindelijk”, lijken ze te denken. Nauwelijks lig ik, of die grote vent, die hier net is aangekomen, kijkt even en stapt dan pardoes het bed op. Om vervolgens het vermoeide lichaam neer te leggen. Sssssttttt…… Horus slaapt. 

De eerste week:

Horus is wel schuchter en schuw, maar niet bang. Na 3 dagen is meneer helemaal ingeburgerd en doet slapen en eten, alsof hij nooit ergens anders heeft gewoond. Hij kan het erg goed vinden met de dames en de dames met hem. Aanlijnen is nog wel wat moeilijk, Horus kent gewoon het principe van mee uitgaan niet en snapt dus ook niet dat, riemen en andere aanverwanten leuk zijn. De auto is overigens, wel de normaalste zaak van de wereld. Horus stapt in en uit, hij heeft zijn hele leven nog niet anders gedaan, namelijk!!  Helemaal dol op mijn mooie witte Prinses, kijkt Horus of er nog iets na te doen valt. Tja…. Dat nadoen valt niet mee als je aan een riem loopt. Deze week ben ik aardig wat sportiever geworden, omdat Horus ook wat energie kwijt wil en ik dus met hem aan de riem hardloop. 

De tweede week: 

Horus kijkt naar de dames en zucht. Zucht diep. Kijkt eens naar mij en zucht nog maar eens. Hij zou zo graag willen rennen en spelen, maar ja, aan de andere kant van de lijn zit ik vast. Twijfel slaat bij me toe, hij is wel heel erg gefixeerd op mijn dametjes. Zal ik        of zal ik niet?

Dan resoluut het besluit. De witte prinses is de klos. Horus gaat samen met haar aan de riem. Dit werkt wel goed en samen lopen ze te klieren en te spelen. Horus is in zijn element. De volgende dag is de freule aan de beurt. De freule vindt het ook niet zo geweldig, maja, vrouwtjes wil is wet. En Horus geniet.      Thuis geniet Horus ook volop. Alle banken zijn geprobeerd, het bed is ook geweldig en o o o wat een overvloed aan eten. En niets moet en heel veel mag. 

De derde week: 

De freule en de prinses zijn het zat. Zij gaan in luisterstaking.  

Vrouwtje kan roepen tot ze een ons weegt, wat? Een half ons ook nog wel. Wij komen niet. Wij willen niet meer met die grote witte aan 1 riem. Ja wat nu? Horus wil ook graag los en rennen en spelen.

De gok maar genomen dan, Horus los en daar gaat hij, hij gaat helemaal los en uit z’n dak. Ha, daar zitten een paar ganzen, Horus gaat er op af. Hij vergeet alleen één ding. Ganzen zwemmen. En PLONS, daar gaat Horus, koppie onder. En om die verbaasde blik in de ogen van ’t ventje heb ik nog het hardst gelachen. En weer is dit genieten. En weer is dit een kleine mijlpaal in het leven van dit manneke.

Zondag’s komen er mensen, Horus vindt dat wel eng, maar reageert niet erg heftig. Ook op de andere honden die binnenkomen, reageert hij niet of nauwelijks. Dat is wel een goed teken. Gezamenlijk gaan wij wandelen. Aangekomen op de plek van wandelen, gaan alle honden los en wat een feest is het om de hele boel te zien rennen, spelen en genieten. De vraag is wie er meer geniet, de baasjes of de honden.

 

Na goed anderhalf uur, gaan we weer richting huis. ’s Avonds zit ik achter de pc, de belevenissen nog eens te overdenken. Die Horus…….Stiekum ben ik toch wel verliefd op dit ventje. Ik kijk naar de freule, ik kijk naar de prinses en zie dat de dames tevreden liggen. Maar,………..waar is mijn witte ridder? Ik kijk op de bank, niet. Ik kijk op bed, ook niet. Huh? Ik sta op en ga in de tuin kijken, ook al niet. Ik loop terug naar mijn buro en wie ligt daar al de hele tijd, aan mijn voeten, tevreden knorrend op een kussen? Juist, onze witte ridder!! Jongen, wat ben jij knap. Zo dichtbij komen liggen.

De vierde week:

Horus doet het goed. Hij loopt nu vrijwel dagelijks los en speelt met de meiden. Hij is erg gericht en komt regelmatig toch even dichterbij om te kijken of alles goed is. Reageert geweldig op het fluiten van mij en is net een reebokje, in de verkeerde kleur dan wel. 't Huppelt en 't springt alsof 't een lieve lust is. Het is op deze manier moeilijk, maar een genot om foto's van 'm te maken. Thuis zijn we inmiddels begonnen aan aaitherapie, want ja......... Hij kan niet zn hele leven voor handen weg blijven lopen he?

En weer iets nieuws gedaan in Horus' leventje, we zijn naar het bos geweest!! En ja, dát is me leuk. Eerst even schrikken van een vallend blaadje en daarna ging de witte ridder los!! Uit z'n stekker, compleet uit zijn dak. Wat is dat geweldig, om te rennen en te sprinten door die bladeren. Om te crossen over die zandvlakte. Mensen, mensen, wat  is dit een zalig hondemoppie. Loslopen, luisteren, spelen, vrolijk. Dit is een levensgenieter pur sang. En hij wordt elke dag mooier en mooier. Ik wil Natas dan ook hartelijk danken, dat ze dit mannetje heeft meegebracht. Wat een heerlijke hond is dit. Ennnnn...... dat ik er een tijdje voor zorgen mag!!

En weer een week voorbij:

Horus geniet, Horus begint lekker in zijn velletje te zitten. Het bos is geweldig, daar hebben we twee witte tornado's die van hot naar her vliegen, rennen, springen, dansen en spelen. Prachtige kleuren hebben we in het bos en in plaats van alle foto's hier te plaatsen, heb ik ze maar op de foto-pagina gezet. Horus komt nu los, hij ligt de hele week al heerlijk dichtbij aan mijn voeten onder het buro. Zelfs als de bank vrij is. In het bos staat hij dichtbij genoeg om 'm even die aai te geven, die hij zo verdiend en zo lang heeft moeten ontberen. Elke dag zie je dat zijn energie zich op zijn lijfje richt. Zijn vacht wordt mooier, zijn blik helderder en als tijdelijk bazinnetje geniet ik daarvan. Vandaag was het dus wederom mooi weer en hebben we van de herfstkleuren in het bos genoten. Eén foto ga ik toch hier neerzetten. De bank is echt van Horus, dat kun je zien!

       

Week 6, Sinterklaas is gearriveerd!!

En Horus voelt zich gelukkig, dat uit zich door steeds meer op zn gemak te zijn in huis, mee naar de deur lopen, om uit te gaan, gewoon goed op gewicht te blijven, billen te krijgen waar je U tegen zegt en nog meer dingetjes. De twee witte spoken hebben deze week Gaia lopen zieken. En Gaia vond natuurlijk niet zo geweldig. Maar gelukkig zijn die witjes wel snel, maar niet slimmer dan Gajusje Lupus!!!!........... Zodra ze een berg stro en hooi en slootrestanten tegenkwam ging zij in de ho-houwers en die twee witten kunnen niet zo snel stoppen. Die keerden om en Gaia nam een spurt langszij, zodat zij weer afstand verloren door te moeten keren. Hahaha, dat was toch wel een apart gezicht. Ook de samenwerking tussen Bella en haar witte ridder verliep vlekkeloos.

En Horus lacht!! Die typische windhondengrijns verblijft regelmatig op zn mooie bekkie!!

Ook vindt Horus hardlopers en fietsers erg interessant, die kun je zo leuk achternahollen. Dat die mensen dat wat minder leuk vinden en als bedreigend ervaren soms, och daar heb je als rasechte spanjool nauwelijks last van toch en met de inmiddels bekende grijns, keert Horus dan weer terug bij het vrouwtje. Nou nog wel even leren vent, dat vrouwtje niet voor niets zegt: "Dat doet ie anders nooooiiitt hoor !!"

Nu weer een paar weken verder 

En ik besef dat er al even geen update is geweest over Horus.

Hij komt steeds verder los en klimt zelfs op de bank als er een mens op zit.

Vreemde mensen zijn nog wel een beetje eng, maar ook dat gaat steeds beter, want hij loopt wel heel nieuwsgierig achter vreemden aan om even te snuffelen.

Inmiddels komt ’t ventje wel een aai uit zichzelf halen. Dus ’t begint goed te komen. En ook buiten is het aanlijnen geen probleem meer. Op dit moment zijn we dus bezig met wandelen aan de lijn en aan- en aflijnen buiten. Want ja, dat zijn toch belangrijke dingen die je als hond moet leren.

Jammer genoeg is er nog niemand die Horus ziet zitten als hondje voor zichzelf. Want dat gunnen wij hem allemaal zo. Niet dat hij niet langer welkom is hier, want hij doet het supergoed. Maar een eigen mandje, een eigen kleedje, een eigen bank en bovenal een eigen baasje zou toch wel fantastisch zijn voor hem.

Sneeuw is Leuk!!

Sneeuw is geweldig om doorheen te huppelen, als een grote babyhond, als een puppie je gedragen. Samen met je vriendinnetje, met je eigenste prinsessie door de polders scheuren en racen, je neus in dat witte spul douwen. Ohohoh, wat heeft onze Horus een plezier!! Hij gedraagt zich echt als een puppie, dit is zo geweldig om te zien. Hij krijgt zelfs vertrouwen in de mens, laat zich aanhalen, geeft likjes, ligt dichtbij op de bank. 't Is een hondje om verliefd op te worden...... Horus eet zelfs uit een bak tegenwoordig en hij lust ook meer dan brok alleen. Tja, als je niets gewend bent, moet je dat allemaal leren he? En op het moment leert Horus heel erg graag nieuwe dingen. En hij kan goed afkijken, de kunst dan he? Want ondanks dat de keuken verboden gebied is voor de dames en dus ook voor Horus, sluipt hij er af en toe toch stiekum binnen. De Boef!!

Op de fotopagina, staan ook nog leuke foto's van onze grote witte Spaanse Ridder..... en onder deze link ook. En hieronder natuurlijk nog een paar :)

De laatste week

Want waarschijnlijk heb jij je haardkleedje gevonden, je gouden mandje, waar je tot in lengte van dagen jezelf mag zijn, waar je vertroeteld gaat worden, verwend tot in je ruggegraat, waar je je kunsten en streken mag vertonen, waar je met liefde ontvangen wordt.

Lieve schat, ik mag nog een paar daagjes van je genieten, voor ik je missen moet.

hit counter